Er zijn verschillende versies van het verhaal over het paard
(Ros) Beyaert. In elke versie wordt het Ros Beyaert neergezet
als een magisch paard, dat het leven van vier heemskinderen
heeft gered.
Wij vertellen hier het meest aannemelijke
verhaal, met in gedachten Stichting Paardrijden Gehandicapten,
‘t Ros Beyaert; een stichting die gehandicapten op de rug
van een ‘magisch’ paard even hun beperking laten vergeten.
De ridder Aymon van de Ardennen was een trouwe leenman van Karel de Grote (niet dé Karel de Grote, maar zijn voorganger Karel Martel). Aymon was getrouwd met de zus van Karel de Grote en ze hadden samen vier zonen. De oudste zoon, Reinout, was de sterkste van de vier. Volgens traditie kreeg elke zoon een paard, zo ook Reinout. Door zijn ongekende krachten, overleefden zijn paarden het niet met Reinout op hun rug. Bij de derde poging schonk Aymon zijn sterkste zoon de beruchte hengst Bayard (Beyaert); een paard dat door iedereen werd gevreesd en nog nooit een meester had gehad. Reinout wist het paard echter voor zich te winnen en vanaf dat moment gehoorzaamde het Ros Beyaert ridder Reinout blindelings.
Maar toen ontstond er een vete tussen Karel de Grote en ridder Aymon en zijn zonen. Nadat Reinout de zoon van Karel de Grote had vermoord, wilde Karel de Grote zijn zoon wreken. Hij achtervolgde de vier zonen van Aymon, die op de rug van Ros Beiaard wegvluchtten. Ondertussen was hun vader echter in handen van Karel de Grote gevallen. Karel wilde vrede sluiten op één voorwaarde: hij mocht het ‘duivelse’ Ros Beyaert hebben. Reinout wilde dit natuurlijk niet, maar liet zich uiteindelijk door zijn moeder overhalen.
Karel de Grote wist dat het Ros Beyaert berucht en onoverwinnelijk was. Daarom besloot hij het in de rivier te laten verdrinken. Dit plan mislukte echter twee keer, het paard verbrijzelde beide keren met één hoefslag de rotsen en wist naar de oever te zwemmen. De derde keer verzwaarde Karel de Grote de stenen om de nek van het paard nog meer. Ros Beyaert dacht aan zijn meester Reinout, denkend dat hij hem niet meer wilde hebben. Het nobele dier wilde niet zonder zijn meester leven en liet zich verdrinken…